HET SEKSLEVEN VAN DE BELGEN 1950 - 1978
Moeder had mooie borsten.
Ik weet't nog goed, ik zoog er meer dan 2 jaar aan.
'T Is beter dan melkpoeder. En't is nog goedkoper ook.
Later werden het linzen met friet.
Rijk aan vitaminen, en't vult.
Goedkoop. - Hij spreekt!
Op mijn 13 droeg ik nog altijd korte broeken.
Ledereen lacht me uit.
Zo zien we je mooie billen.
En je broek verslijt minder.
En't is goedkoper.
Als vader niet werkte, zat hij op zijn duivenhok.
Je hebt drie soorten duiven:
Reisduiven die wedstrijden winnen, duiven om op te eten,
en de duiven van vader: Die nooit terugkeren.
Nee.
Op haar 18 kleedde mijn zus Ariane zich zoals moeder.
Nee! Dat kleed draag ik niet.
Ik zie er belachelijk uit.
Nee en nog eens nee!
Na de zondagsmis gingen we altijd fietsen.
We mogen eens een auto kopen.
Ja, iedereen heeft tegenwoordig een auto.
Fietsen is gezond.
Ja, en goedkoop.
Jij gaat straks zonder eten naar bed.
Op een dag vond Ariane een verdwaalde hond.
Ze noemde hem Marouf.
Verhaart die hond nu weer?!
Jérôme, er moet iets aan die hond gedaan worden.
Hij verhaart en krabt.
Zulke honden maken zetels kapot.
En dan moet je nieuwe kopen, en da's duur.
Jérôme, alsjeblieft.
Kom, jongen, we gaan wandelen.
Ik ga mee.
Hij gaf hem een tik van de hamer en gooide hem in de beerput.
Marouf!
... tot wettige vrouw
Fabiola de Mora y Aragon
hier aanwezig? - Ja.
Hij is dood.
Fabiola de Mora y Aragon, bent u hier uit vrije wil gekomen
en neemt u tot wettige echtgenoot Boudewijn, koning der Belgen?
Jullie hebben hem afgemaakt.
Enkele weken later vond ze een man
die ze "mon chéri" noemde.
Vroeger ging zij met moeder naar de markt.
Ha, Noëlla. - Je kersen zijn duur.
Ze verafschuwde het. - 10 F voor je sinaasappelen?
Nee, 12.
Ik ook. - Elf. De markt is gedaan.
Twaalf. Ik verdien er niks op.
Na de markt kun je ze niet meer verkopen.
Goed dan, elf. Een kilo?
Een halve.
'T Zijn altijd dezelfden die Noëlla krijgen.
Hier.
On y va, Martha.
Tante Martha was heel mooi, maar ze deed altijd haar zin.
Ze was altijd hetzelfde gekleed
en droeg nooit een slipje.
Ik had tante Martha graag.
Ze had geen kinderen.
Ze vond de wereld te lelijk, hoewel ze van het leven hield.
Waarom gaat niks zoals we willen, tante Martha?
Da's de schuld van die klootzak hierboven.
Het meest hield ze van de bioscoop.
Ze nam me vaak mee.
De eerste keer zagen we "Johnny Guitar".
Het was betoverend.
Hoeveel mannen ben je vergeten?
En hoeveel vrouwen herinnerjij je?
Zijn dat echte mensen?
Ja, maar ze wonen aan de andere kant van de zee.
Is dat ver?
Ze gaan elkaar kussen.
Vertel me een leugen.
Zeg dat je al die jaren op me gewacht hebt.
Al die jaren heb ik op je gewacht.
Kijk, jongen...
ik wed dat die mooiprater met haar gaat trouwen.
Gaat ze zijn geld pikken? - Wat denk je?
Ik bleef elke seconde van je houden.
Ik heb zo lang op je gewacht, Johnny.
Waar bleefje zo lang?
Ik heb mijn ouders elkaar nooit zien kussen.
Het is me trouwens een raadsel hoe ze ooit kinderen kregen.
Mij, bij voorbeeld.
Het moet een bijzondere dag geweest zijn.
Vader werkte als arbeider in spinnerij Lano.
Alle dagen acht uren, en soms overuren op zaterdag.
Ledere dag kwam hij om vijf uur naar huis.
'T Moet de dag geweest zijn dat men hem aanbood atelierchef te worden
en dat hij weigerde.
"Chef" betekende de voorraad beheren, het magazijn,
bestelbonnen, ontvangstbewijzen, dingen lezen en schrijven.
En dat was een enorm probleem voor hem. Lezen, bedoel ik.
In de krant zitten bladeren was maar pose.
Vader kon niet lezen of schrijven.
Hallo.
Wat drink je, Noëlla?
Zes pintjes, Gérard.
Help me dan, verdomme.
Zo niet! Je doet het helemaal verkeerd!
Ezel!
Ik krijg het schijt van je.
Help me dan!
Niet zo hard!
Wat heb ik God misdaan om zo'n stomme man te verdienen?
Ik heb voor de eicel
vast even geaarzeld.
Maar omdat de anderen zo drongen
moet ik bezweken zijn.
Je weet hoe het gaat. Je bent altijd gezien.
Je mag je nooit schamen over je lichaam.
Jij wordt later een groot schrijver.
Ze zullen nog van je opkijken.
Tante Martha stierf aan deze kant van de zee.
Ze had uitzonderlijk een slipje aangetrokken.
Uit de weg.
Trek een trui aan, straks doe je nog iets op.
Zie me die luilak toch.
Jérôme, word wakker.
Komaan!
Jérôme, word wakker, verdomme!
Ik denk dat hij dood is, mama.
Stommerik.
Is dat nu het moment?
Net nu hij zijn gouden horloge zou krijgen.
Dag, Noëlla.
Ik nam het goedkoopste.
Prima. Als je dood bent, heb je toch niks meer aan.
Het is 15.000.
15.000?! Da's het niet waard.
Ik moest de steen gaan halen
en naar hier brengen, en houwen.
Hoezo, houwen? - Het heeft me 15.000 gekost.
12.000, geen frank meer. Of ik begraaf hem zonder zerk.
Je kunt Jérôme toch niet zonder zerk begraven.
13.000 dan.
12.000, contant.
Goed dan, 12.000.
Ik mocht Jérôme wel.
Verkocht.
Kom, jij.
Mijn eerste seksuele ervaring had ik in Blankenberge.
Met Eddy.
Wil je geen meer?
Blankenberge is toch goedkoper dan Knokke.
Kom je naar mijn filmpjes kijken?
Laurel en Hardy? - Natuurlijk.
Altijd dat binnen zitten, terwijl er buiten zo'n goeie lucht is.
De kinderen van tegenwoordig!
Ze zijn rotverwend.
Ze hebben nooit de oorlog meegemaakt.
Je wilt toch geen meer?
Plots legde Eddy zijn hand op mijn knie.
Toen gleed ze naar mijn dij
en greep mijn piemel.
Hij begon hard te worden.
Het was niet onaangenaam.
Maar Eddy was geen meisje.
Toen hij mijn hand in zijn broek stopte
was er geen twijfel mogelijk.
Plots liep er een witte vloeistof van mijn handen.
Ik kwam op hetzelfde moment klaar.
Eén?
De ervaring met Eddy was één iets, maar ik had zin om te vergelijken.
Twee.
Hier... Dank je.
Instappen voor de volgende rit.
Het is een makkelijke griet. Ze kust alle jongens.
Ik weet't.
Op school zat het mooiste meisje ter wereld.
Men zei dat ze eens met een vuile onderbroek was gekomen.
Ledereen noemde haar Vuilbroek.
Mij kon het niet schelen, ik was verliefd op haar.
Maar ik zei natuurllijk niets.
Op 'n dag viel de eerste warmte der Azoren
plots over Harelbeke.
Rosse Léon trok haar broek uit.
Hier. - Ik heet Christine.
Bucquoy is het lief van Vuilbroek.
We zijn verloofd. Ledereen op school zegt het.
Dan zal het wel zo zijn.
Ze zeggen nu Christine tegen me.
Ik heb nooit een vuile onderbroek gehad.
De Rosse verzon het omdat ik zijn lief niet wou zijn.
Wacht.
Kijk.
'T Is waar, ze is niet vuil. - Ze is voor jou.
Dank je.
Kijk.
Jij bent de eerste aan wie ik ze toon.
We blijven eeuwig samen.
Hoe gaat het? - Goed.
Ik heb een boek voor je. - Da's lief.
Vind je het mooi? - 'T Is mijn stijl niet, maar wel aardig.
Weet je wat?
Mijn ouders gaan naar Kongo. En ik ga mee.
Wanneer?
Over drie dagen.
Maar we zouden eeuwig samen blijven.
Wanneer ik terugkom, trouwen we. Trek het je niet aan.
Ik zal een boy krijgen voor het huishouden
en in mijn tuin zullen apen, giraffen en olifanten rondlopen.
Wanneer kom je terug? - Ik heb nog veel te doen.
Ik ga nu. Kom nog eens langs voor ik vertrek. Beloofd?
Vuilbroek!
Voor de grote vakantie
werd voorspeld dat de anticycloon boven Wight
stationair was en onze streken gunstig zou beïnvloeden.
De zomer beloofde warm en droog te worden.
Ik geef het op.
Je bent te sterk voor me.
Kom je naar Laurel en Hardy kijken?
Nee, ik heb ze allemaal al gezien.
Denk maar niet dat het met meisjes beter is.
Ik zal volgende zomer wel zien.
De volgende zomer moest de camping wijken voor een flatgebouw.
Ik heb Eddy nooit weergezien.
Vuilbroek zag ik terug in mei '68.
Da's lang geleden, Vuilbroek...
Christine. - Bijna tien jaar.
Je bent niet veranderd.
Jij wel... Nouja, ik bedoel...
Is het waar dat ik niet veranderd ben?
Dit is Léon. Ken je hem nog?
Ja, de Rosse.
Het ochtendgloren liet op zich wachten,
en een Shetlandbriesje sloeg me in het gezicht.
Niks is beter om je te wekken.
De rest van de punten. Moretti, 6,5 op 20.
Jij ondergaat de ideale vrouw.
Pirana: 7.
Je vrouw is net een stuk vlees.
Je zal altijd een slagerszoon zijn, Pirana.
Brusselmans: 5. Om wanhopig te worden. Heb ik je dan niets geleerd?
Mia: Zestien.
Nogal zwaar, maar niet slecht.
Je hebt de vragen al, en misschien weldra de antwoorden.
Bucquoy...
Negentien.
Heel goed.
Kom na de les even bij me.
Na mijn eindexamen
wou ik in Brussel verder studeren.
Morgen begin je bij Lano, op het kantoor.
Het is allemaal al geregeld. - Maar...
Je vader heeft altijd bij Lano gewerkt en het ontbrak ons aan niets.
Maar nee...
's Zaterdags gingen we uit met Pirana en Moretti.
Die avond was Mia jarig,
een studiehoofdje, wat koel,
stijfjes, en abominabel gekleed.
Ze was verliefd op Pirana, maar die dacht aan andere dingen.
Dans je niet?
Waarom niet? - Ik hou niet van zulke muziek.
Wat hoor je dan liever?
Ik hou van jazz, bebop, Miles Davis...
Negermuziek.
Meisjes interesseren je blijkbaar niet. Je bent toch geen homo?
Je zou't worden als ze allemaal waren zoals jij.
Je wordt bedankt.
Je moeder heeft nog schulden in de beenhouwerij van mijn pa.
Dag.
Waarom ga je niet weg als je je verveelt?
Ik wacht op Pirana. - Ik ook.
Dan kun je nog lang wachten.
Hij houdt van grote borsten, en jij...
Onnozelaar.
Excuseer. Het spijt me.
Kom, we vegen het af. - Laat maar.
Kom nou. - Het hoeft echt niet.
Kom, het is zo gedaan.
Mijn moeder.
André!
Wacht maar, jij!
En jij zet hier geen voet meer in huis, Bucquoy!
Opgedonderd, vuile snotneus!
Joyce, Miller, Camus, Steinbeck...
Misschien kun je schrijver worden.
Wie weet? Misschien word je beroemd?
Je zal nooit iets bereiken.
Je weet niets van het leven.
Je kent vooral de waarde van geld niet.
Het leven is vreselijk duur.
Toen ik in Brussel aankwam, was het zomer.
Een warme wind die via Harelbeke van de Balearen kwam
streelde mijn gelaat.
Ik koos een willekeurige richting.
Wat drink je?
Eentje van het huis.
Palm.
Je hebt een leuk smoeltje.
Ik heet Greta.
Herman J. Claes, schrijver.
Jan Bucquoy, uit Harelbeke.
Ik schrijf ook.
Wat schrijf je?
Het gaat over twee stieren, een jonge en een oude.
Ze klimmen een heuvel op.
Daar ziet de jonge stier een wei met duizenden koeien.
Opgewonden zegt hij tegen de oude:
"Laten we rennen en er eentje neuken. "
Maar de oude stier zegt tegen de jonge:
"Nee, we gaan op het gemakje,
en we neuken ze allemaal. "
Waar slaap je?
Geen idee. Ik ben hier pas.
Ik heb boven een kamer.
Kom je?
De Dolle Mol was voor mij een initiatiecafé.
Greta leerde me de Kamasutra. Het duurde enige maanden.
Esther, haar vriendin, bracht me de revolutionaire theorieën bij.
Ze was een militante marxiste-leniniste van de harde lijn.
Ik mocht Esther wel.
Kinderen, sinterklaas en de kerstman bestaan niet.
Het zijn je ouders of andere grote mensen die zich vermommen
en je cadeaus geven als je braaf bent.
Zeg je ouders straks maar dat zij sinterklaas of de kerstman zijn,
en ze zullen moeten toegeven dat ze je belogen.
"Solidair met het Vietnamese volk" "BETOGING"
Ik schreef me aan de unief in voor pol-en-soc en kunstgeschiedenis.
Als vrij student.
Maar ik behoorde vooral tot de revolutionaire avant-garde.
Ik moest de reactionaire massa opvoeden
en de normen van de imperialistische staat ondergraven.
Politiek is flauwekul.
Je studeert toch dankzij het zweet van de arbeiders.
De oorlog in Vietnam en de uitbuiting
van de derde wereld dienen enkel het grootkapitaal,
en als we niets doen, worden we hun bondgenoten.
Ik snap er niks van. Politiek interesseert me niet.
In de Arenberg draaien ze "La Chinoise". Zin?
Ja, dat zegt me wel wat.
Met de opkomst van de burgerij, m. a. w. Van het kapitaal,
ontwikkelt zich ook het proletariaat: De arbeidersklasse
die maar leeft als ze werk vindt
en er geen meer vindt zodra ze niet meer rendeert.
De arbeiders moeten zich elke dag verkopen
en worden koopwaar tussen andere handelsartikelen.
Ze zijn bijgevolg onderhevig aan concurrentie
en marktschommelingen.
Machines en arbeidsverdeling ontnemen
het werk van de arbeider zijn specificiteit
en elke bekoring. De produktie...
De produktiekost van de arbeider is net voldoende
om in leven te blijven en zich voort te planten.
Hoe afstotender
het werk wordt, hoe meer de lonen zakken.
Mevrouw, ik ben zo vrij de hand van uw dochter te vragen.
Thérèse is nog te jong.
Ik ben zo vrij aan te dringen.
Er valt niks aan te dringen. Ze is te jong.
Ma... - Zwijgen!
Je had iets beters kunnen vinden.
Ze is zwanger.
Eruit! En kom nooit terug.
Ik zou mijn kleinburgerlijke contradicties openlijk beleven.
Maar om met Lenin te spreken:
"Revolutie is een dagelijkse oefening. "
Wil je geen meer? - Nee.
Trouwen kost geld.
Je bent nog jong.
Weet je zeker dat je goed nagedacht hebt?
Hou op, ma.
Kies: Ik of je moeder.
We trouwden op 17 oktober.
Ik liet mijn portemonnee thuis liggen.
Geeft niks, ma. Ik betaal wel.
We hielden het drie jaar vol.
Toen kwam de eerste oliecrisis.
Nog altijd hetzelfde?
Jan Bucquoy, je kunt kiezen: De Dolle Mol of ik.
De eis om goed te zijn, volkomen beheerst te zijn
en zich fatsoenlijk te gedragen
effent het terrein voor het strengste verbod
van de volgende fase:
Het verbod te masturberen.
Het verdringen van de kinderseksualiteit legt de basis
van de verknochtheid aan de sfeer van huis en gezin.
Dit veroorzaakt het gebrek aan zelfstandigheid
in denken en handelen.
Nu wil ik de waarheid. Waar was je vannacht?
Ik heb me niet te verantwoorden. Je bent mijn moeder niet.
Stout.
Jan Bucquoy, ik haat je!
Een Scandinavische motregen likte mijn gelaat.
Niks is beter om te mediteren.
Ik huurde een appartement in Anderlecht.
Thérèse, ik ben het. - Ik walg van je.
Samenleven was zijn idee.
Ik voelde me er niet klaar voor.
Maar hij zwoer me eeuwige liefde,
dat hij alleen van mij zou houden.
Eigenlijk was hij een schoft.
Ik heb alles mogen verduren, de hele waaier:
De leugens, de slippertjes.
Het eeuwige gescharrel.
Meneer bereidde de zogeheten permanente revolutie voor.
Fraai was dat, maar een eeuwtje te laat.
Zijn idee van werk was proberen een roman te schrijven.
Een meesterwerk.
Mooie boel.
Meneer wou geen slaaf spelen van de burgerklasse.
Om je te bescheuren.
Hij liet me niets achter, tenzij twee kinderen.
Wat een schoft.
Wie heb je bij je? Ze is toch knap, zeker? Een jonge?
Ik ben alleen, Thérèse.
Je ziet de kinderen nooit terug.
Ik ben echt alleen. Wat je hoort, is de verwarming.
'T Is die slet die je kent van bij dat vieze blaadje.
Die zogenaamde mannequin. Waar is de romantische dichter nu?
Dichter, m'n reet. Pornograaf, ja! - Jaja.
Zonder lukt't niet,
met is het pijnlijk.
Zonder lukt't helemaal niet.
Alles heeft zijn goeie en kwade kanten.
Zonder vrouw lukt het niet.
Met is pijnlijk, maar zonder valt alles stil.
Je polsslag zou vertragen en je nek verstarren zonder toeverlaat.
De mensen zouden voorgoed in bureauhouding blijven.
Zonder vrouw zouden we tam in bed blijven.
Zonder vrouw zouden we geen klap uitvoeren.
Met is pijnlijk, zonder onmogelijk.
Het gaat over een kikker met een heel grote bek
die de wijde wereld intrekt.
Eerst ziet hij een gigantisch dier met grote bruine vlekken.
"Hallo, wie ben jij?" "Ik ben een koe. "
"En wat eet je?" "Ik eet gras. "
"Heel interessant. "
En zo ontmoet de kikker tal van beesten.
Tot hij plots geklapwiek van brede vleugels hoort.
Een groot dier landt bij een meer.
Hij heeft een lange snavel en nek, en staat op één poot.
"Hallo, wie ben jij?"
"Ik ben een reiger en ik eet kikkers
met een heel grote bek. "
"Heel interessant. "
Thérèse, ik heb hier twee moordgrieten
die met elkaar liggen te rotzooien dat't geen naam heeft.
Ik pak ze allebei, het is niet te geloven.
Cathy doet haar benen open
en het geil stroomt uit haar open kut,
ze komt op mijn pik zitten,
en de tweede op mijn mond.
Thérèse heeft nooit teruggebeld.
Getver, daar heb je J.B.
Jan Bucquoy!
Da's lang geleden.
Kom, niet verlegen zijn.
Ik mocht Cécile wel.
Maar met haar nieuw gebit moest mijn voorhuid eraan geloven.
Wat doe jij hier? - Zijn dat jouw zaken?
Heeft ze nog lang werk?
Wie? - Mijn moeder.
Wie is je moeder? - Cécile.
Ik denk het.
Ik blijf hier niet zitten beschimmelen.
Ga je mee?
Hoe oud ben je?
Oud genoeg om geneukt te worden.
Kom je?
Je hebt iets weg van Sterling Hayden.
Sterling Hayden in "Johnny Guitar".
Wat zegt hij alweer tegen Joan Crawford?
Hoeveel mannen ben je vergeten?
En hoeveel vrouwen herinner jij je?
Getver, de bende van Tony.
Ze zoeken me voor een zaakje met een leren jas.
Nu heb je minder praats, hè? Vertel op.
Ik weet niks van die leren jas.
Wat, leren jas?
'T Had een mooie liefdesgeschiedenis kunnen worden.
Maar zoals Magritte al zei:
Kunst is geen leven.
Nee. Zal ik je wat zeggen? Fuck you, little shit.
Je weet er geen bal van. Geen bal.
Onnozelaar. Kom.
Zet eens andere muziek op.
Ga weg als't je niet bevalt.
Begin niet. Zeg het maar als je boel zoekt.
Rustig, Jan. Wind je niet op.
Wat is er? Wil je knokken?
Pas maar op!
Ik sla je smoel verrot. Pas maar op!
Je betaalde toch niet te veel?
Nee, ma. 'T Waren solden bij de bloemist.
Kom je zondag terug?
Ik weet't niet. Ik heb't nogal druk.
Weet je...
je moet geen bloemen meer kopen.
Verspil je geld niet.
'T Zou trouwens goedkoper zijn als je weer hier kwam wonen.
Natuurlijk was ik kwaad op haar.
Vooral omdat ze me nooit omhelsd had.
Hoe dan ook, ik kocht de duurste zerk die er was.
Met het geld van de verkoop betaalde ik acht jaar alimentatie.
Tot volgende week.
Een molotovcocktail wordt als volgt gemaakt:
Je neemt een glazen fles
die je met een ontvlambare vloeistof vult,
b. v. Benzine die je uit een autotank pikte.
Je moet er wat zeep of olie bij doen
om de vloeistof vetter te maken.
Je kan er ook wat spijkers en grint in doen
voor een hardere impact.
Vervolgens
meng je alles.
Dan neem je een vod die je met benzine doordrenkt
en die je op de fles bevestigt met een kurk.
Je steekt de vod in brand en je gooit de fles naar je doelwit.
Wanneer ze een hard oppervlak raakt, zal ze ontploffen.
Begrepen? Zijn er nog vragen?
En dan nu de formule voor nitroglycerine.
Na Franco's dood ben ik op zijn graf in Madrid gaan spuwen.
In Stammheim werden Ulrike, Andreas, Gudrun
en Ingrid in hun cel vermoord.
En ik werd overtuigd vegetariër.
Ach ja, Jan Bucquoy. Jezus, wat een vent.
Gewoon niet te doen.
Toen ik hem leerde kennen, was hij gedeprimeerd.
'N Vreselijke kniesoor. Er kwam geen eind aan.
Hij was net weg bij zijn vrouw, Thérèse. Het ging niet goed.
Mij was het gewoon om de seks te doen. Meer niet.
En hij maar zeuren over seksuele vrijheid.
Maar als ik 'n avondje alleen wou stappen, mocht ik niet.
Hij maakte er 'n heel drama van. Met scheldpartijen en al.
En op een dag was hij weg. Naar Duitsland.
Ik zag hem een jaar later terug.
'T Was beter met hem. Veel beter.
Minder depressief, meer zelfverzekerd, beter.
Het ging.
Ik denk dat we toen iets hadden kunnen beginnen.
Maar... het was te laat.
Ik werd meer zelfverzekerd met vrouwen.
Hallo, ik wil met je naar bed.
Weet je waarom ik met je naar bed ging?
Geen idee. Om mijn charme, mijn intelligentie?
Nee.
Mijn ogen, mijn uiterlijk?
Nee.
Je bewonderde de kunstenaar in me en werd toen verliefd op de man.
Nee.
Plots besefte je dat ik de man van je leven was.
Nee, je bent de eerste die geen TV heeft.
Aangezien ik bemind wilde worden om mezelf,
kocht ik een kleuren-TV Grundig met afstandbediening.
Op krediet, uiteraard.
Waarom wou je met me vrijen?
Omdat je de leukste man bent die ik ken.
Ik mocht Daisy wel.
Tot ze een man ontmoette met wie ze 'n snackbar opende bij het Atomium.
En ik at weer vlees. - We sluiten.
Ik hield van ze allemaal...
de vrouwen.
De dikke, de dunne,
de kleine, de grote.
De bruine, de zwarte,
de gele, de rode, de blauwe,
de regenbogen.
De walvissen, de trams,
de zeerobben, de knuffelberen,
de fatale...
De laatste treinen die 3 keer zullen fluiten.
De appels, de Bloody Mary's, de walkie-talkies,
de zomerfestivals, de sofa's, de geheime, de peren,
de langnekken die niet graag bekeken worden,
de parasieten, de milkshakes, en ik sla er veel over.
De cargo's,
de mezzanines, de kouwelijke. Ik hou van ze allemaal.
De kusjes, de nachtraven, ik vond dat...
De sorbets. Niets is mooier dan een vrouw.
Via een advertentie leerde ik Mélanie kennen.
"Zelfstandige en dynamische vrouw, houdt van sport, lezen en film,
en mannen die iets anders zoeken dan een moeder of een meid. "
Ze zei dat de man een biologisch ongeluk is,
een mislukte vrouw, een foetus in ontwikkeling,
en dat mannelijk hetzelfde is als ontoereikend
en dat mannelijkheid een ziekte is.
En dat ik emotioneel verlamd was.
Haar bar was altijd gevuld, haar goed humeur altijd gelijk.
De vrouwen waren veranderd, en ik noodgedwongen ook.
Ik stortte me terug op de zuivere kunst.
Wat lees je?
"L'Immortelle" van Robbe-Grillet.
Ken ik. Oersaai.
'T Is uit met Mélanie, hoor ik. - Ja, ik gaf haar de bons.
Ik ben ook vrij. - En Sylvain?
We hadden elkaar niets te vertellen.
Wat doe je vanavond?
Waarom, heb je zin om te neuken?
Mannen die alleen aan neuken denken interesseren me niet.
Doe je dat radioprogramma nog?
Ja, literatuur, romans. En jij?
Ik schrijf. Ledere nacht.
Nog altijd je grote roman?
Ja, ik ben eraan herbegonnen.
Wie heb je als gast in je programma?
Wat?
Wie heb je als gast uitgenodigd?
Pierre Mertens.
Waarom schrijft men, Pierre Mertens?
Om uit de chaos te raken, zoals Michaux zei?
Om geliefd te zijn, zoals Genet zegt?
Of om de bruut te verdringen, zoals Nabokov verklaart?
En u? Schrijft u om vrouwen te behagen?
Ja.
Ik denk graag aan mijn lezeressen.
Ik denk eveneens
heel graag aan Kafka,
die wist dat een boek een bijl moest zijn
om de bevroren augustuszee door te hakken.
Ook aan Borges, die droomde dat er slechts één enkel boek bestond
dat alle schrijvers delen,
zoals het ene brood en wijn van één Laatste Avondmaal.
Verder ook aan Simone Weil,
die stelde dat we poëzie nodig hebben zoals brood,
of aan Ingeborg Backman, die replikeerde:
"Ja, maar brood dat knerpt en tussen de tanden blijft zitten. "
Dacht u er nooit aan over homoseksualiteit te schrijven?
Nee, nee, want...
In de microfoon, alstublieft.
Want ieder literair werk is altijd
min of meer autobiografisch,
zelfs "Madame Bovary", dat het verhaal van zijn auteur is.
Zelfs de verhalen van Poe of de fictie van Borges.
Lees er de brieven van Flaubert en Kafka maar op na,
zowel de ene als de andere blijven auteur.
Pierre Mertens en Marlène trouwden op 21 juli in Knokke-Het Zoute.
In alle intimiteit in aanwezigheid van heel Brussel.
Bij die gelegenheid werd de Leopold II Orde
aan Pierre Mertens uitgereikt.
Ik heb nog eens nagedacht. Ik wil met jou leven.
Ik denk dat het een misverstand is.
Je bent een geweldige vrouw, knap, rijk, jong, gevoelig...
maar ik ben niks. Ik ben geen man voor jou.
Daar beslis ik toch over?
Maar ik ben polygaam.
Ik leef in de kroeg, 't huishouden is niks voor mij.
Ik heb geen geld.
Ik ben echt geen vent voor jou.
Hou je niet van mij?
Dat is het niet, maar...
ik moet mijn boek voltooien.
Dag, Pirana. - Alles goed?
Wat doe je hier? Ben je alleen? - Zoals je ziet.
En jij? - Ik ook.
Wil je wat wandelen? - Ja.
Het regent niet meer, de paraplu mag dicht.
Mag ik met je meelopen? - Natuurlijk.
Dan volg ik je. - Die kant op.
Het was Kerstmis.
Een ijzige wind uit de Beringzee waaide over Harelbeke.
Ze was tegenover mij gaan zitten.
Achter haar halfopen blouse vermoedde ik stevige en puntige borsten,
ivoorkleurig en rijp voor mijn gulzige mond.
Ze begon met haar witte handschoenen uit te trekken,
en ik keek haar smachtend aan.
Heel aardig, dat requiem.
Maar het mooiste, het allermooiste is dat van Mozart.
Daar benadert hij heel dicht het christelijke doodsconcept.
Van klassieke muziek weet ik niks af.
Mij interesseren de mensen.
Ik wil leven in een wereld zonder hiërarchie met geluk voor iedereen.
Daar heeft Mozart het ook over. Mozart schreef zijn vader:
"De dood is het ware geluk van de mens. "
En hij dankte God dat hij mocht begrijpen dat de dood
de sleutel van onze gelukzaligheid was.
God bestaat niet en Mozart werkte voor de elite.
Terwijl de meeste mensen aan de kost moeten komen
met afstompend, onmenselijk en nutteloos werk.
De mensen worden uitgebuit als koopwaar.
Dat moet je aanklagen, en Mozart deed het niet.
Ik ben een boek aan het schrijven.
Om aan de kost te komen schrijf ik in pornoboekjes.
Nee, het boek dat ik wil schrijven is...
Seks.
Nee... seks, de realiteit, gevoel, het dagelijks leven.
Dat zegt Mozart ook als hij over de dood praat.
Mij interesseert het leven.
Ik voltooi mijn boek.
Het is goed te voltooien... en aan de liefde te beginnen.
Ja.
Het was Kerstmis.
Een ijzige wind uit de Beringzee waaide over Harelbeke.
Ze was tegenover mij gaan zitten.
Ik had het koud.
Ze nam me in haar armen
en omhelsde me heel hard.
Achter haar halfopen blouse vermoedde ik stevige en puntige borsten,
rijp voor mijn gulzige mond.
Ik hield van haar borsten.
EINDE VAN HET EERSTE DEEL
Ripped by SkyFury